Qui va sortir amb ألفريد دي موسيه?

لوي شارل ألفرد دي موسيه -باتاي (بالفرنسية: Louis Charles Alfred de Musset-Pathay) (وُلد في 11 ديسمبر 1810 وتوفي في 2 مايو 1857) شاعر فرنسي ومسرحي وروائي. يُعرف بشعره كما يُعرف بكتابه: اعترافات طفل من القرن (La Confession d'un enfant du siècle)، وهو سيرة ذاتية له.

Angélique Félicité Anaïs Bosio, par son mariage marquise de La Carte, est une salonnière française née le 25 août 1808 à Paris et morte le 10 avril 1865 à Pau.

Rachel Félix (właśc. Elisabeth Félix, zwana Mademoiselle Rachel lub Rachel; ur. 21 lutego 1821 w Mumpf, zm. 3 stycznia 1858 w Le Cannet) – francuska aktorka teatralna, żyjąca pod koniec panowania Ludwika Filipa I i na początku rządów Napoleona III.

Urodziła się w wiejskiej karczmie, w niezamożnej rodzinie żydowskiej wędrownego handlarza Jakuba Felixa i jego żony Estery. Małżonkowie handlowali pasmanterią i mieli troje dzieci: Sarę, Rachelę i Rafaela. Rodzina Felix pochodziła z Alzacji, a więc Rachela od dzieciństwa władała i niemieckim, i francuskim oraz hebrajskim, który znała z nabożeństw w synagodze. Około 1831 cała rodzina znalazła się w Lyonie, gdzie mieszkała na poddaszu. Wszystkie dzieci śpiewały, deklamowały i tańczyły na ulicach pod kawiarniami i hotelami w celach zarobkowych. Pewnego dnia drobną, bosą i ubraną w podartą sukienkę Rachelę zauważył znany muzyk paryski Alexandre-Étienne Choron i poprosił ją, by coś zaśpiewała: dziewczynka zanuciła głębokim, tragicznym głosem jedną z hebrajskich pieśni religijnych. Pan Choron postanowił jej pomóc i skłonił rodziców do przeniesienia się do Paryża. Zamieszkali w dzielnicy żydowskiej, a Racheli Choron załatwił mecenasów, tak że mogła zacząć naukę śpiewu, deklamacji (uczyła się deklamacji z kamykami w ustach, tak jak Demostenes) oraz czytania i pisania, gdyż dotąd była analfabetką.

Od 17 roku życia Rachela występowała na scenie, najpierw w wodewilu i w mało znaczących rolach, ale krytycy teatralni zwrócili uwagę na jej talent. W 1838 r. przyjęto ją do sławnego teatru Comédie-Française, gdzie odniosła wielki sukces w tragedii Corneille’a „Horacjusz” w roli Kamili. Stała się gwiazdą, jednocześnie poznał ją Alfred de Musset i nawiązał z nią romans, ku wielkiej goryczy Aleksandra Walewskiego, który także się w niej głęboko zakochał.

Na scenie Rachela, występująca jako Rachel lub Mademoiselle Rachel, święciła gigantyczne sukcesy w różnych rolach w dramatach klasyków francuskich, jak Corneille i Racine. Największym jej triumfem była interpretacja roli Fedry w sztuce Racine’a (1842): obecny na premierze król Ludwik Filip osobiście udał się do garderoby divy, by jej pogratulować. Krytycy chwalili jej czystą i surową interpretację, bez patosu jej poprzedniczek, wspaniały głos, nienaganną dykcję, niezatarte wrażenie wywierała jej drobna i szczupła postać i ogromne, płonące oczy.

W życiu osobistym Rachel odznaczała się bardzo swobodnymi obyczajami (opowiadano o niej, że na premierze „Fedry” zapełniła pół parteru teatru swymi byłymi kochankami). Około roku 1842/43 rozpoczął się jej wielki romans z Aleksandrem Walewskim, który przez cały czas trwania związku musiał walczyć z jej „kokieterią” i tolerować jej sporadyczne już teraz spotkania z Mussetem lub synem Ludwika Filipa, księciem de Joinville. 3 listopada 1844 urodził się syn Racheli i Aleksandra, Aleksander Antoni Walewski. Ojcu nie przeszkadzało, że był w połowie Żydem i wnukiem wędrownych kramarzy, uznał go natychmiast i kochał bardziej od swych legalnych potomków. Rok później stosunki między Rachelą i Aleksandrem zaczęły się psuć, gdyż aktorka zapałała uczuciem do szesnastoletniego chłopca nazwiskiem Samson, syna dyrektora Comédie Française. Zerwanie między Rachelą a Walewskim nastąpiło w marcu 1847. W tym samym roku Aleksander poznał we Florencji hrabiankę Annę Marię Ricci i poślubił ją.

Po zerwaniu z Walewskim miała romans z Bertrandem, wnukiem generała Bertranda, który towarzyszył wraz z rodziną Napoleonowi w wygnaniu na Wyspie Św. Heleny, i urodziła syna Gabriela Wiktora w 1848, w tych latach miała też przelotny romans z Prezydentem – Księciem Ludwikiem Napoleonem – późniejszym Napoleonem III, a po nim z jego kuzynem ks. Napoleonem.

Zdrowie Racheli podkopały liczne podróże za granicę: do Rosji w latach 1853–1854 (i tam święciła triumfy), i do USA w 1855, gdzie jej sukcesy nie były tak wielkie z powodu niedostatecznej znajomości angielskiego. Jadąc do USA była już chora na gruźlicę. Po powrocie do Starego Świata udała się na kurację do Egiptu. W 1856 oddała syna Aleksandra Antoniego ojcu, który porozumiawszy się z żoną adoptował go (wychowany w wierze katolickiej chłopiec stał się przodkiem wszystkich dziś żyjących potomków Napoleona I). Ostatnie lata życia spędziła w Le Cannet w Południowej Francji, gdzie zmarła na gruźlicę w 37. roku życia. Na jej pogrzeb, który odbył się w żydowskiej kwaterze cmentarza Père-Lachaise, przybyło ok. 100 000 paryżan.

Louise Rosalie Allan-Despreaux (1810 – March 1856) was a French actress.

She was "discovered " by François Joseph Talma at Brussels in 1820, when she played Joas with him in Athalie. At his suggestion she changed her surname, Ross, for her mother's maiden name, and, as Mlle. Despreaux, was engaged for children's parts at the Comédie-Française. At the same time she studied at the Conservatoire. By 1825 she had taken the second prize for comedy, and was engaged to play ingenue parts at the Comédie-Française, where her first appearance in this capacity was as Jenny in L'Argent on 8 December 1826.

In 1831 the director of the Gymnase succeeded in persuading her to join his company. Her six years at this theatre, during which she married Allan, an actor in the company, were a succession of triumphs. She was then engaged at the French theatre at St. Petersburg, a scene praised by the Russian aristocracy and the Imperial family.

Returning to Paris, she brought with her, as Legouve says, a thing she had unearthed, a little comedy never acted until she took it up, a production half-forgotten, and esteemed by those who knew it as a pleasing piece of work in the Marivaux style: Un Caprice by Alfred de Musset, which she had played with success in French in St. Petersburg. Her selection of this piece for her reappearance at the Comédie-Française (1847) laid the cornerstone of Musset's lasting fame as a dramatist. In the following year his comedy Il ne faut jurer de rien was acted at the same theatre, and thus led to the production of his finer plays.

Among plays by other authors in which Mlle Allan-Despreaux won special laurels at the Comédie-Française, were Par droit de conquête, Péril en la demeure, La joie fait peur, and Lady Tartuffe. In the last, with a part of only fifty lines, and playing by the very side of the great Rachel, she yet held her own as an actress of the first rank.

Mlle Allan-Despreaux died in Paris, in the height of her popularity, in March 1856.

Louise Colet, nascuda Révoil de Servannes (Ais de Provença, 15 de setembre de 1810 - París, 8 de març de 1876), fou una poetessa, novel·lista, dramaturga, autora de biografies i relats de viatges i corresponsal de premsa francesa. Observadora atenta de la realitat que visqué a França, republicana i feminista, va publicar molt, obtingué èxits editorials, va guanyar premis i mantingué un saló literari, però li va costar ser reconeguda pels seus col·legues, que la van confinar a una literatura femenina que consideraven menor. Com que va establir i mantenir relacions amoroses amb diversos escriptors, sovint se li ha restat credibilitat i ha quedat confinada al paper de «la musa».

Casada amb el músic francès Hippolyte Colet, es traslladà a viure a París, on aviat es donà a conèixer des de molt jove col·laborant en els diaris de Lió i París.

Caroline Jaubert, née Caroline d'Alton le 6 juin 1803 à Coblence et morte le 13 décembre 1882 à Paris 9^e, est la maîtresse et « marraine » d'Alfred de Musset, ainsi que la correspondante de Berryer et Heinrich Heine. Femme de salon, elle est notamment l'auteur de Souvenirs.

Amandine Aurore Lucile Dupin, més tard baronessa Dudevant i més coneguda pel seu pseudònim masculí George Sand (París, 1 de juliol del 1804 - 8 de juny del 1876), va ser una escriptora francesa.

Precursora del feminisme, va escriure novel·les, contes, peces teatrals, una autobiografia, crítica literària, textos polítics, etc. No sols es va dedicar a la literatura, sinó també a la pintura. També va ser una dona compromesa amb la política, i va participar, en l'ombra, en el govern provisional del 1848.